Ràpida entrada en el meu tumblelog per a dir-vos GRÀCIES!!! Gracias, para los de Chiva y el resto del mundo castellanohablante. ;)
37 anys en este món donant guerra, i lo que em falta encara!!
El Facebook està “de gom a gom”, com diu Techu. L’ordinador i el telèfon tiraven fum hui. M’ha fet molta il·lusió, sincerament. :)
Sobretot, ara que porte una temporada llarga en què NO estic fent quasi cas a la gent que vullc, és quan em resulta més important que tanta gent pense en tu i faça l’esforç d’enviar-te unes paraules, de dedicar-te uns minuts, o encara que siga uns segons.
Un dels propòsits principals que em faig HUI és ACABAR AMB LA TESI quan abans puga millor. No sé què m’espera a l’altre costat, però ja tinc ganes d’arribar-hi.
Gràcies als qui suporteu sovint la meua absència, tant física com intelectual. Especialment gràcies a J. ;)
Gràcies a Manolo he descobert que el 37, a banda de ser un nombre primer, té moltes altres propietats interessants. Copie part del seu e-mail:
Es primo pero es el resultado de sumar los 5 primeros números no primos (4+6+8+9+10).
Además, se puede escribir sólo utilizando el número 3 (33+3+3/3).
Y saliendo del ámbito matemático, dicen que 37 son las obras que escribió Shakespeare, aunque esto no es seguro, claro.
Bo, xicots i xicotes. En teniu una pagada quan acabe la Tesi, per suposat.
Ens veem! :)
Lo bueno que tiene esto es lo malo que se está poniendo.
Bueno, finalmente me decidí a crear en Facebook el grupo la página de la que os hablé: “Alumnos que dicen ‘esto me lo estudio yo en dos días’ y luego suspenden”. Espero que nadie se lo tome a mal…
ACTUALIZACIÓN [5/nov] : Al final lo he cambiado por una página, con el mismo título.
De hecho, me he puesto a buscar y existen multitud de grupos o páginas en Facebook del estilo “Profesores que…”. Aquí van algunos de los que más me han gustado:
Y por último…
Visto lo visto… no hay manera de hacer entender a algunos que mi asignatura puede resultar fácil, pero NO tanto como para perderle el respeto.
Algún día crearé un grupo de Facebook titulado “Alumnos que dicen ‘esto me lo estudio yo en dos días’ y luego suspenden pero bien”. ¿Me mirarían muy mal?
Se admiten mejoras al título del grupo.
Corrijo: creo que lo voy a crear.
A partir de ahora, tipificar será para nosotros algo NORMAL.
Desde esta mañana estoy recibiendo e-mails de alumnos de una Universidad chilena, con un trabajo adjunto que por lo visto tenían que entregarle a su profesor.
Éste les debe haber dado mal su dirección de correo (no sé si a propósito…), y no hago más que contestarles diciéndoles que NO soy su profesor.
De momento, llevo 9 contestaciones, desde las 7.47h de esta mañana; la última, hace unos minutos.
Mis no-alumnos se llaman Macarena, Daniela, Ángela, Yanita, Lilita, Ítalo, Cindy y Crystal.
Uno de ellos me hace llegar este mensaje:
Para el profe mas lindo de la u!!!
Y firma con su nombre entre dos corazoncitos.
Puedo deciros que NO es Ítalo.
Sin desvelar más datos, os mantendré al corriente de esta divertida anécdota de un viernes de abril.
PD: Ya son 10. Encima, este décimo me dice que me reenvía el correo porque le han dicho que la dirección anterior estaba mal. ¡Para uno que lo había enviado a la dirección correcta…!
ACTUALIZACIÓN [18/08/2011] : Hoy he vuelto a recibir uno de estos correos. Saludos a Michel Etienne, por si lee esto. :)
Hace tiempo di clases a un ex compañero del colegio, que había dejado los estudios temporalmente.
Ahora, repasando los nombres de mis alumnos y sus caras… creo que acabo de descubrir que este año ¡tengo en clase al hermano de otro compañero del colegio!
Cuanto menos, es curioso; tanto como el hecho de que últimamente me encuentro alumnos y ex alumnos por todas partes (¡he llegado a hacer casi-tutorías en el tranvía!). Es agradable que lo recuerden a uno. :-)
No esforzarse hasta que no haya más remedio. En términos generales y resumiendo, esa es la “filosofía” o manera de enfrentarse a los estudios (¿y a la vida?) que observo que tienen las últimas “hornadas” de alumnos.
:-(